دهم نسبت آگهان را به غفلت * به متن هنر شرح بطلان نويسم گرت نيست باور هم از زيركيها * بر اين دعوى از جهل برهان نويسم بس اين ژاژخايى و هرزه‌درايى * چه بيغاره رانم چه هذيان نويسم ز عدل ملك گويم و امن گيتى * ز فرخنده داراى دوران نويسم مقالى ز افواج منصور رانم * مثالى ز امواج عمان نويسم ز پيلان و از پيلبانان هندى * چه گويم مگر چرخ و كيوان نويسم ز اسبان و از شيرمردان جنگى * چه گويم مگر كوه و ثعبان نويسم ز آتش‌فشان توب و از توب باران * ز مالك سرايم ز نيران نويسم ز آواى شيپور و درگاه دارا * ز بلبل سرايم ز بستان نويسم وقايع‌نگارى و مدحت‌سرايى * بس از هرچه دشوار و آسان نويسم چو بىحاصلم از جهان و جهانبان * چرا از جهان يا جهانبان نويسم نه تعظيم ارباب مكنت گزينم * نه فهرست امضاى فرمان نويسم نه تمجيد اهل فضيلت نگارم * نه تعريف اصحاب عرفان نويسم نه بر مذهب از جهل تكذيب آرم * نه بر نعمت از حرص كفران نويسم ازين بيش نشناختم حق‌نگارى * سپس آنچه مىبايدم آن نويسم ثنا بر ولى خداوند سبحان * به فضل خداوند سبحان نويسم على بن موسى شه دين و دنيا * مر او را نه شاخراسان نويسم مهين شهسوارى كه خنگ فلك را * به زير دو رانش چو يكران نويسم به ايوان و ميدان ز اهل وفاقش * همه جلوه و جود و جولان نويسم به دنيا و عقبى ز خيل نفاقش * همه خفت و خبث و خذلان نويسم نه واجب ولى بر ز امكان همان به * كه او را نه واجب نه امكان نويسم در تهديد يكى از ياران خود گفته من يكى از عاشقان خسته روانم * بسته به بند وفا و رسته ز جانم عاشق فارغ ز رنج و مجنون از غم * من ز خراباتيان همين و همانم